جاذبه قرآن

﴿ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ﴾

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا ﴿1﴾ وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا ﴿2﴾ وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا ﴿3﴾ فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا ﴿4﴾ فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا ﴿5﴾ يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ ﴿6﴾ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ﴿7﴾ قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ﴿8﴾ أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ﴿9﴾ يَقُولُونَ أَئِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ ﴿10﴾ أَئِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ﴿11﴾ قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ﴿12﴾ فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿13﴾ فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ ﴿14﴾ هَلْ أتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى ﴿15﴾ إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿16﴾ اذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى ﴿17﴾ فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَى أَن تَزَكَّى ﴿18﴾ وَأَهْدِيَكَ إِلَى رَبِّكَ فَتَخْشَى ﴿19﴾ فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَى ﴿20﴾ فَكَذَّبَ وَعَصَى ﴿21﴾ ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَى ﴿22﴾ فَحَشَرَ فَنَادَى ﴿23﴾ فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى ﴿24﴾ فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَى ﴿25﴾ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَى ﴿26﴾ أَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاء بَنَاهَا ﴿27﴾ رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا ﴿28﴾ وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا ﴿29﴾ وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا ﴿30﴾ أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءهَا وَمَرْعَاهَا ﴿31﴾ وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا ﴿32﴾ مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿33﴾ فَإِذَا جَاءتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى ﴿34﴾ يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَى ﴿35﴾ وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَى ﴿36﴾ فَأَمَّا مَن طَغَى ﴿37﴾ وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿38﴾ فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿39﴾ وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿40﴾ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿41﴾ يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا ﴿42﴾ فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَاهَا ﴿43﴾ إِلَى رَبِّكَ مُنتَهَاهَا ﴿44﴾ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَاهَا ﴿45﴾ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا ﴿46﴾

مفاهيم درس هفتم:

خوف

خوف به معني ترس است. منظور از خوف در قرآن كريم، خودداري از گناهان و برگزيدن طاعت خداوند است.[1]

در قرآن كريم، «خوف» در رابطه با چند گروه مطرح شده است:

 1- اولياء الله، شهيدان، مؤمنان، پرهيزكاران، صالحان و نيكوكاران.[2]

مانند «...فَمَن تَبع هُداي فلا خوفٌ عليهم و لا هم يحزنون»[3]

كساني كه از هدايت من پيروي كنند، نه ترسي بر آنهاست و نه غمگين شوند، يعني زندگي سراسر اضطراب انسان در اين جهان پيوسته در ميان خوف و حزن است، ترس از آينده و اندوه بر گذشته. اما آنچه مي تواند انسان را به ثبات و آرامش برساند پيروي از پيام هاي هدايت الهي است.[4]

2- بيمناكان از خدا: «و لِمن خاف مقامُ ربّه جنّتان»[5]

و براي كسي كه از مقام پروردگارش بترسد باغ بهشتي است. در روايت از امام صادق(ع) است كه فرمود مقام ربّ آن است كه انسان بداند كه خدا او را مي بيند و آنچه مي گويد مي شنود و آنچه از خوب و بد مي كند مي داند.[6]

3- كساني كه از عذاب آخرت مي ترسند: «اِنَّ في ذلك لآيهً لِمَن خافَ عذاب الاخرهِ»[7]

در اين [عذاب دنيا] نشانه اي است براي كسي كه از عذاب آخرت مي ترسد.

4- شيطان: «انّما ذلكم الشيطانُ يخوّف اولياءَه فَلا تخافوهم و خافونِ اِنْ كنتم مؤمنين»[8]

اين شيطان است كه پيروان خود را (با سخنان و شايعات بي اساس) مي ترساند. از آن ها نترسيد و تنها از من بترسيد اگر ايمان داريد. و پيام آية شريفه اين است كه مؤمنان واقعي از ولايت شيطان دورند و لذا از غير خدا نمي ترسند.[9]

يعني وسوسه هاي هراس انگيز شيطان در نفوس تهي از ايمان مؤثر است. و منظور خداوند از اينكه فرمود از من بترسيد، رعايت اوامر، احكام و سنن الهي است.[10]